و خدايی که همين نزديکي است

خدا

تازگیها ساده حَوّل میشود حالم بدون سال نو. حال و احوالیست اینهم. تو گویی مدام زمستان و بهارست میانه این دل. رنگ که نمیگیرد هیچ بل به هیچ ترانه ای و با هیچ نغمه ای هم همساز نمیشود. رهایش که میکنم رهایم نمیکند. پاک باخته است این دل.   

خدا

میان ما، 

همیشه انتظار بود ...

خدا

تو در همان درنگ،

تو در همان نگاه خیره ابتدا،

تو در شتاب دست های احساس،

تو در عبور از من،

خلاصه میشدی.

و من در همان ندانم ها و ندانم کاریها

و باز هم اگر آمدی، بیا، به ناگهان، و آرام کن این روان پریشان درون را.

خدا

تناقضی همیشگیست درون من، میان با خود یا دیگری بودن. و این جدال تنها برزخی بوده است میان من و دیگری ها ... 

خدا

براستی صلت کدام قصیده ای ای غزل

خدا

میدانم که نمیدانی،

بدان

خدا

اشک رازیست لبخند رازیست عشق رازیست اشک آن شب لبخند عشقم بود قصه نیستم که بگویی نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنانکه ببینی یا چیزی چنانکه بدانی من درد مشترکم مرا فریاد کن

خدا

هوا را از من بگیر

خنده ات را نه

خدا

هیچ اضطرابی وخیم تر از ماندن میان جاذبه و دافعه خواستن نیست ... 

خدا

از این همه نگاه که عبور میکنی از خودت میپرسی که آخر این همه قصه ناگفته فروخورده آیا لیلی هم هست؟ و آیا حاصل این همه خیره شدن ها و چشم و دل باختن ها آرامش روحی هم هست؟ مگر نه اینکه جاودانه یکی است و باقی نیست؟ اگر گاهی نگاهی با خواستنی از ته دل، آنجا که به احساس ناب میرسد، گره خورد، باز هم راهی هست؟ راهی که از آن عبور کنی و به نهایتی ناب، دل خوش کنی؟ یا این نگاه را خاموش کن یا آتش دل را. ویرانه کردن این گوشه خرابات چه سود؟ جز خرابه ای افزون.